Instrukcja obsługi eProtokolant.pl

1. Otwórz app.eprotokolant.pl. Wpisz adres e-mail przypisany do konta i hasło.
2. Kliknij „Zaloguj się”. Po poprawnym logowaniu otworzy się panel protokołów.
3. Na współdzielonym komputerze po pracy użyj „Wyloguj” i zamknij dokumenty.

Rezultat: dostęp do własnych protokołów.

Nie wpisuj hasła w formularzu zapytania o konto na stronie ofertowej.

1. Pod logowaniem znajdź „Aktywuj testowe konto”. Wpisz dokładnie adres dopuszczony przez administratora.
2. Wyślij formularz. Sprawdź skrzynkę odbiorczą i spam; otwórz najnowszy link z wiadomości.
3. Ustaw i powtórz hasło, a następnie wybierz „Ustaw hasło i aktywuj konto”. Zaloguj się na stronie głównej aplikacji.

Rezultat: aktywne konto testowe.

To nie jest otwarta rejestracja. Samo wysłanie formularza nie oznacza przyznania dostępu. Link aktywacyjny jest ważny 24 godziny.

1. Nie pamiętasz hasła? Pod logowaniem wybierz „Przypomnij hasło” i podaj adres konta.
2. Otwórz najnowszy link z e-maila. Wpisz nowe hasło w obu polach albo użyj „Wygeneruj hasło” i zachowaj je w menedżerze haseł.
3. Zapisz hasło i wróć do logowania. Ikona oka pokazuje lub ukrywa wpisaną wartość.

Rezultat: możliwość ponownego zalogowania.

Hasło musi mieć minimum 12 znaków. Link resetu jest ważny godzinę. Zmiana hasła kończy wcześniejsze sesje. Nie udostępniaj linku ani hasła.

1. Na górnej belce sprawdź saldo minut, liczbę protokołów i zajęte miejsce.
2. Na kafelku odczytaj ID, dokładny czas utworzenia, nazwę i rodzaj pliku, rozmiar oraz czas nagrania.
3. Pracuj kolejno: materiał wstępny → edycja i sprawdzenie → protokół. „Dodatkowe opcje” grupują pozostałe narzędzia.

Rezultat: wiesz, na którym nagraniu pracujesz.

Nazwa protokołu i nazwa pliku wejściowego to dwie różne informacje. Przy zgłoszeniu problemu podaj ID.

1. Obok „Twoje protokoły” kliknij „Nowy protokół”. Zmień domyślny tytuł, jeśli potrzebujesz własnej nazwy.
2. Przeciągnij plik w obszar dodawania albo kliknij ten obszar i wybierz plik w oknie systemowym. Sprawdź widoczną nazwę.
3. Kliknij „Wgraj” i poczekaj na zakończenie wysyłania. „Anuluj” zamyka formularz przed rozpoczęciem operacji.

Rezultat: nagranie pojawia się na liście.

Wgrywaj tylko pliki, do których masz prawo. Wybór pliku nie rozpoczyna automatycznie generowania tekstu.

1. Otwórz „Nowy protokół” i wybierz „Pobierz plik z linku http(s)”.
2. Wpisz tytuł i pełny adres https:// lub http:// prowadzący do obsługiwanego nagrania. Może to być także plik audio.
3. Zatwierdź formularz i obserwuj informację o pobieraniu. Nie uruchamiaj tego samego pobierania wielokrotnie.

Rezultat: serwer pobiera nagranie do nowego protokołu.

Adres wymagający logowania, blokujący pobieranie lub nieprowadzący do obsługiwanego materiału może zostać odrzucony. Link nie omija limitu miejsca.

1. Wideo: MP4, AVI, MOV, WMV, FLV, WEBM, MKV, M4V, 3GP i 3G2. Audio: WAV, MP3, M4A, WMA, AMR, AWB, AAC, OGG, OGA, OPUS, FLAC i CAF. ARM jest aliasem AMR.
2. Po wysłaniu lub pobraniu obserwuj „Konwersja” i „Postęp przetwarzania”. Audio jest przygotowywane do pracy w odtwarzaczach jako WAV.
3. Poczekaj na stan gotowości. Jeśli pojawi się błąd, zapisz ID i komunikat zamiast wielokrotnie wgrywać identyczny plik.

Rezultat: plik gotowy do dalszego przetwarzania.

Rozszerzenie nie gwarantuje poprawnego kodeka ani nieuszkodzonego pliku. Długie nagrania mogą wymagać dłuższej konwersji.

1. Na gotowym nagraniu kliknij „Generuj materiał wstępny z nagrania”.
2. Przeczytaj potwierdzenie i informację o rozliczeniu, następnie zatwierdź zamówienie.
3. Obserwuj status. Po otrzymaniu tekstu uaktywni się „Edytuj materiał wstępny” oraz „Generuj protokół”.

Rezultat: tekst powiązany czasowo z nagraniem.

Materiał wstępny nie jest zatwierdzonym protokołem. Ponowne generowanie to nowe zamówienie i może zastąpić wcześniejszy materiał.

1. Na gotowym nagraniu rozwiń „Dodatkowe opcje” i wybierz „Wgraj VTT”.
2. Wskaż plik WebVTT (.vtt) z prawidłowymi czasami i tekstem. Potwierdź zastąpienie, jeżeli materiał już istnieje.
3. Po prawidłowym imporcie otwórz edytor i porównaj tekst oraz synchronizację z nagraniem.

Rezultat: materiał jest dostępny jak po wygenerowaniu tekstu.

Ten import przyjmuje VTT, nie DOC, TXT ani SRT. Przed zastąpieniem warto pobrać aktualną wersję.

1. Po uzyskaniu materiału przy nazwie wybierz „Zmień nazwę protokołu”, wpisz nowy tytuł i zatwierdź.
2. „Podgląd” otwiera odtwarzacz przypisany do tego protokołu. Odtwórz materiał i sprawdź, czy to właściwy plik.
3. Zamknij podgląd i wróć do kafelka. Historia zachowuje powiązanie ID i wcześniejszych nazw.

Rezultat: czytelna identyfikacja materiału.

Zmiana nazwy protokołu nie zmienia oryginalnej nazwy przesłanego pliku.

1. Na kafelku wybierz „Edytuj materiał wstępny”. Po lewej jest nagranie, obok bloki tekstu, a na dole oś czasu.
2. Odsłuchaj fragment i popraw tekst. Sprawdź nazwiska, liczby, daty i przeczenia. Strzałki przy czasach dodają blok przed lub po; ikona kosza usuwa dany blok. „Dodaj Napis” dodaje kolejny blok.
3. Kliknij „Zapisz zmiany” i sprawdź informację o zapisie. „←Powrót” prowadzi do panelu.

Rezultat: poprawiony materiał źródłowy.

Zmiany w edytorze dotyczą materiału wstępnego. Wygenerowany wcześniej protokół wymaga osobnego ponownego opracowania.

1. Kliknięcie bloku lub miejsca na osi pomaga odsłuchać właściwy fragment. Zmień szybkość odtwarzania, jeśli zapis wymaga sprawdzenia.
2. Popraw początek i koniec konkretnego bloku. Powiększenie osi ułatwia ustawienie krótkich odcinków.
3. Gdy całe napisy są przesunięte, użyj przycisków +1s, +0.5s, +0.1s lub odpowiednich wartości ujemnych, a następnie zapisz.

Rezultat: tekst lepiej zsynchronizowany z nagraniem.

Przyciski przesunięcia pod odtwarzaczem zmieniają wszystkie napisy, nie tylko bieżący blok.

1. W edytorze rozwiń „Edycja napisów” → „Edycja mówców”.
2. Odsłuchaj oznaczenie przez „PLAY” i zaznacz jego pole wyboru. Dodaj lub wybierz znane imię i nazwisko; przy właściwej osobie kliknij „Przypisz”. Powtórz dla pozostałych etykiet.
3. Sprawdź wszystkie przypisania, kliknij „Zastosuj”, a następnie zapisz materiał. Zestaw osób możesz zapisać pod własną nazwą.

Rezultat: źródło zawiera sprawdzone nazwy rozmówców.

Rozdzielenie głosów nie rozpoznaje tożsamości. Nie zgaduj nazwiska z samej etykiety. Przy niepewności pozostaw neutralny opis.

1. Rozwiń „Edycja napisów” → „Znajdź / Zamień”.
2. Wpisz tekst do znalezienia oraz poprawną wersję. Sprawdź ustawienia i wyniki przed zamianą całej grupy.
3. Zastosuj właściwą operację, odsłuchaj próbkę zmienionych miejsc i zapisz.

Rezultat: jednolita poprawka powtarzającej się nazwy.

Zamiana zbiorcza może zmienić także poprawne fragmenty. Najpierw pobierz wersję lub sprawdź kopie.

1. W „Edycja napisów” wybierz „Przełam długie linie”.
2. Ustaw dostępne parametry podziału i sprawdź podgląd lub wynik na fragmentach z długimi wypowiedziami.
3. Zastosuj podział i zapisz zmiany. Przy publikacji sprawdź jeszcze czytelność w docelowym odtwarzaczu.

Rezultat: krótsze wiersze napisów.

To narzędzie redakcyjne, nie generowanie nowego protokołu. Sprawdź, czy podział nie utrudnił rozumienia zdania.

1. W bocznej kolumnie „Szybkie wklejanie” przygotuj często używane nazwiska lub zwroty.
2. Ustaw kursor w odpowiednim miejscu bloku i użyj przycisku przy gotowym tekście.
3. Zapisz zestaw ikoną profilu. Później wczytaj właściwy profil albo usuń niepotrzebny.

Rezultat: szybsza, spójna redakcja powtarzających się treści.

Wklejony zwrot nadal wymaga sprawdzenia w kontekście wypowiedzi.

1. W „Konfiguracja” wybierz „Tekst bloków”, aby dopasować rozmiar, krój, kolor i wyrównanie tekstu edytora.
2. „Tekst na odtwarzaczu” zmienia wygląd podglądu napisów, w tym tło i przezroczystość.
3. „Motyw interfejsu” przełącza jasny lub ciemny wygląd. Na wąskim ekranie część przycisków znajdziesz pod ikoną menu.

Rezultat: wygodniejszy odczyt i kontrola podglądu.

Wygląd edytora nie zastępuje konfiguracji dokumentu DOC/ODT ani ustawień wypalania napisów w wideo.

1. Przed zakończeniem pracy użyj „Zapisz zmiany” i zaczekaj na potwierdzenie.
2. W „Konfiguracja” → „Autozapis” ustaw dostępny interwał. Wartość wyłączająca autozapis pozostawia zapis ręczny.
3. Po ważnej poprawce sprawdź stan zapisu; nie zamykaj karty podczas trwającego żądania.

Rezultat: poprawki trafiają do materiału na koncie.

Autozapis nie jest kopią całego systemu i nie zastępuje pobrania ważnej wersji dokumentu.

1. Kliknij „Kopie”. Na liście sprawdź datę, typ i rozmiar dostępnych wersji.
2. Wybierz potrzebną wersję i użyj dostępnej akcji przywrócenia lub pobrania. Przed przywróceniem zabezpiecz bieżące poprawki.
3. Zamknij okno przyciskiem „Zamknij”, klawiszem Escape lub kliknięciem tła.

Rezultat: dostęp do zapisanych wersji materiału.

„Brak kopii zapasowych” oznacza pustą listę dla tego materiału. Kopie nie obejmują całej bazy ani oryginalnego nagrania.

1. W edytorze rozwiń „Pobierz plik”.
2. VTT i SRT wybierz do napisów z czasem. TXT służy do zwykłego tekstu. DOC lub ODT wybierz do dalszej pracy w edytorze dokumentów.
3. Otwórz pobrany plik i sprawdź treść. Nazwa pobrania jest powiązana z nazwą protokołu.

Rezultat: lokalna kopia materiału w wybranym formacie.

To eksport materiału wstępnego. Finalny protokół AI pobierzesz osobno z generatora. DOCX nie jest bieżącym formatem eksportu.

1. Z kafelka wybierz „Dodatkowe opcje” → „Analiza AI”.
2. Przeczytaj instrukcję startową. Możesz zaznaczyć „Nie pokazuj ponownie”, a potem wracać do wskazówek przez „Włącz pomoc”.
3. W trybie pomocy wskaż interesujące pole. Aby znów normalnie obsługiwać formularz, wyłącz pomoc.

Rezultat: rozumiesz rolę pól przed uruchomieniem korekty.

Analiza AI poprawia materiał wstępny; nie tworzy jeszcze końcowego protokołu.

1. Wyszukaj jednostkę lub wybierz jej typ i lokalizację. Zweryfikuj podpowiedziane dane.
2. Uzupełnij imiona i nazwiska, miejscowości i ulice, wielkość liter, komisje, skróty oraz pozostałe wzorce.
3. Nazwij i zapisz wytyczne, jeżeli będziesz ich używać ponownie. Zapisane wytyczne można wczytać lub usunąć.

Rezultat: AI otrzymuje poprawne nazwy i reguły redakcyjne.

Kontekst jest wskazówką, nie dowodem obecności osoby ani treści wypowiedzi. Nie dodawaj niepotrzebnych danych osobowych.

1. Po przeczytaniu wytycznych zaznacz potwierdzenie ich weryfikacji.
2. Kliknij „Rozpocznij analizę”. Sprawdź wyświetlony koszt i saldo, następnie zatwierdź.
3. Obserwuj postęp i statystyki. Używaj anulowania tylko wtedy, gdy rzeczywiście chcesz zatrzymać zadanie.

Rezultat: lista propozycji poprawek.

Brak propozycji nie jest gwarancją bezbłędności źródła. Nie uruchamiaj nowego zadania, gdy poprzednie wciąż trwa.

1. Dla każdej propozycji porównaj oryginał z korektą. Odtwórz fragment lub włącz jego pętlę.
2. Zaakceptuj właściwą zmianę, odrzuć błędną albo samodzielnie popraw tekst i zapisz aktualną treść bloku.
3. Użyj „Cofnij”, gdy wykonasz złą akcję. Zestawy słów i skróty klawiaturowe pomagają w dłuższej korekcie.

Rezultat: sprawdzony materiał, nie bezkrytycznie przyjęte sugestie.

Usunięcie bloku usuwa jego treść. Przed większą korektą pobierz wersję lub sprawdź kopie.

1. Na kafelku kliknij „Generuj protokół”. W generatorze wybierz „Wczytaj tekst z materiału wstępnego”.
2. Możesz też wkleić własny tekst albo poprawić i skrócić już wczytany. Protokół powstaje z aktualnej zawartości tego pola.
3. Po każdej zmianie materiału w edytorze zapisz go i wczytaj ponownie, jeśli chcesz użyć nowszej wersji.

Rezultat: jednoznacznie wybrane źródło protokołu.

Puste źródło blokuje generowanie i ustawienia. Pominiętego tekstu AI nie powinno odtwarzać z innego miejsca.

1. Wybierz język dokumentu i odpowiedni ton wypowiedzi.
2. W krótkim polu dodatkowych instrukcji wpisz wymaganie dotyczące wyniku, np. „Wyróżnij ustalenia i osoby odpowiedzialne”.
3. Nie wpisuj tam treści nagrania. Dłuższe reguły i wymagania znajdują się w „Zaawansowane”.

Rezultat: ustawienia redakcyjne dopasowane do odbiorcy.

Wytyczne nie powinny nakazywać dopisywania nieobecnych faktów, rozstrzygnięć ani nazwisk.

1. Przesuń duży suwak nad przyciskiem generowania. Domyślna wartość wynosi 95%.
2. Niższa wartość daje bardziej zwięzłą relację. Wyższa ma zachować więcej wątków, argumentów i wypowiedzi.
3. Dopasuj poziom do celu dokumentu. Sprawdź rezultat, zamiast oceniać go wyłącznie po liczbie stron.

Rezultat: wybrana gęstość informacji w nowym protokole.

Suwak nie oznacza procentowej dokładności AI ani gwarantowanego stosunku liczby słów do źródła.

1. Upewnij się, że źródło jest kompletne, nazwy mówców są sprawdzone, a ustawienia odpowiadają zadaniu.
2. Kliknij „Generuj protokół”, przeczytaj komunikat i potwierdź operację.
3. Jeżeli pojawi się ostrzeżenie o OSOBA_01, wróć do edycji mówców, przypisz osoby, zapisz i ponownie wczytaj materiał.

Rezultat: nowy protokół widoczny w polu wyniku.

Nie zgaduj nazwisk. Przy niepewności możliwa jest świadoma kontynuacja bez przypisań, z neutralnymi określeniami.

1. Przeczytaj cały wynik i porównaj ważne ustalenia, liczby, terminy i przypisania z materiałem źródłowym.
2. W edytorze wyniku użyj pogrubienia, kursywy, podkreślenia, nagłówków, list, wyrównania i wcięć. Cofnij omyłkową zmianę.
3. „Pokaż źródło” służy do kontroli HTML, a „Wyczyść” usuwa formatowanie. Przed opuszczeniem strony pobierz gotową wersję.

Rezultat: dokument po redakcji człowieka.

Wynik AI wymaga zatwierdzenia. Ręczna zmiana wyniku nie poprawia automatycznie materiału wstępnego.

1. Pod „Generuj protokół” i pod wynikiem znajdziesz „Kopiuj”, „Pobierz .txt”, „Pobierz .doc” i „Pobierz .odt”.
2. Wybierz TXT do prostego tekstu, DOC do Worda lub ODT do LibreOffice. DOC/ODT zachowują formatowanie dokumentu.
3. Otwórz plik i sprawdź układ, znaki oraz kompletność. Zapisz zatwierdzoną kopię w swoim obiegu dokumentów.

Rezultat: gotowy plik do dalszej redakcji lub zatwierdzenia.

Przyciski są nieaktywne, dopóki nie ma wyniku. TXT nie zachowa pogrubień ani wyglądu strony.

1. Pod wynikiem sprawdź „Historia wygenerowanych protokołów”.
2. Rozpoznaj właściwy dokument po dacie, tytule i dostępnych plikach, następnie otwórz lub pobierz wybraną wersję.
3. Podgląd nagrania pomaga wrócić do źródła. Dla wideo dostępne jest pobranie pojedynczej klatki JPG.

Rezultat: dostęp do wcześniejszych opracowań danego materiału.

Historyczne pliki mogą mieć inne formaty, w tym archiwalne DOCX. Historia nie zastępuje zatwierdzenia bieżącej wersji.

1. Rozwiń niebieskie „Zaawansowane”. Zaznacz tylko dodatki, których potrzebujesz.
2. „Wygeneruj w punktach” ustawia liczbę punktów, „Wygeneruj skrót” liczbę zdań. Materiał prasowy może użyć wybranej gwary.
3. Dla Facebook/X ustaw akapity, zdania i poziom emotikon. Sprawdź wszystkie dodatki w wyniku.

Rezultat: dodatkowe formy opracowania tego samego źródła.

Punkty i skrót są domyślnie wyłączone. Nie zastępują formalnego protokołu ani jego kontroli.

1. W „Zaawansowane” znajdź „Podgląd i edycja wytycznych”. Wpisz zasady redakcyjne i dodatkowe wymagania do wyniku.
2. „Zapisz jako preset” zachowuje konfigurację pod własną nazwą. Później wybierz ją z listy i kliknij „Wczytaj preset”.
3. „Wyczyść” usuwa treść odpowiedniego pola; „Usuń preset” usuwa zapisany zestaw.

Rezultat: powtarzalna konfiguracja kolejnych opracowań.

Preset wytycznych i styl rozpoznany z dokumentu to dwa różne mechanizmy. Oba wymagają kontroli użytkownika.

1. W generatorze z niepustym źródłem rozwiń „Zaawansowane” i sekcję stylów.
2. Kliknij „Wczytaj protokół” i wskaż DOC, DOCX, ODT, RTF, TXT lub PDF, także skan. Limit dokumentu: 20 MB i 200 stron.
3. Poczekaj na odczyt. Informacja o dokumencie i przełączniki zakresu nie oznaczają jeszcze zakończonej analizy AI.

Rezultat: wzorzec gotowy do wybrania zakresu analizy.

Wczytaj dokument, do którego masz prawo. Wzorzec służy opisowi stylu, nie przenoszeniu starych faktów do nowego protokołu.

1. W „Zakres analizy” wybierz sposób pisania, strukturę, numerację, wyróżnienia, typografię, stronę oraz nagłówek i stopkę.
2. Kliknij „Analizuj styl — 2 punkty” i potwierdź cenę. Każda analiza kosztuje 2 punkty z obecnego salda.
3. Poczekaj na „Wynik analizy AI”. Anulowanie odczytu przed analizą jest osobną operacją.

Rezultat: reguły stylu i rozpoznane formatowanie.

Sam odczyt pliku nie uruchamia AI. Ponowne użycie zapisanego stylu nie wymaga ponownej analizy dokumentu.

1. Przeczytaj reguły w każdej wybranej kategorii. Usuń przypadkowe fakty, stare nazwiska i wymagania niepasujące do nowych dokumentów.
2. Nadaj czytelną nazwę, np. „Rzeczowy protokół zespołu”. Możesz poprawić rozpoznane zasady.
3. Zaznacz „Ustaw ten styl jako domyślny”, jeżeli ma być używany standardowo, i kliknij „Zapisz styl”.

Rezultat: prywatny styl zapisany na Twoim koncie.

Inni zwykli użytkownicy nie widzą Twoich prywatnych stylów. Styl nie jest treningiem własnego modelu AI.

1. Rozwiń „Formatowanie dokumentu”. Sprawdź krój i rozmiar czcionki oraz rozmiary tytułu i nagłówków.
2. Dopasuj interlinię, odstępy akapitów, wcięcia, wyrównanie i sposób numeracji. Wyłączone kategorie mogą blokować odpowiadające im pola.
3. Zapisz styl i sprawdź próbny eksport DOC/ODT. Wartości ułamkowe, np. interlinia 1,12, są obsługiwane.

Rezultat: powtarzalne reguły typograficzne dokumentów.

Niedostępna czcionka może zostać zastąpiona podobną. TXT zachowuje treść i strukturę, ale nie typografię.

1. Sprawdź szerokość i wysokość strony oraz cztery marginesy. Używaj jednostek podanych przy polach.
2. Uzupełnij szablon nagłówka i stopki oraz ich wyrównanie. Dostępne znaczniki pozwalają użyć tytułu i numeracji stron.
3. Zapisz i obejrzyj plik w docelowym edytorze. Dłuższy protokół może mieć inny podział stron niż dokument wzorcowy.

Rezultat: konfiguracja układu dla następnych eksportów.

Odwzorowanie stylu nie gwarantuje identycznej paginacji. Podział zależy od nowej treści i użytych czcionek.

1. Wybierz zapisany styl z listy „Styl protokołu”. Sprawdź, które jego kategorie mają obowiązywać.
2. „Ustaw jako domyślny” zapisuje wybór dla konta. „Bez własnego stylu” pozwala wygenerować dokument bez tego wzorca.
3. Po zmianie reguł zapisz styl. „Usuń styl” usuwa zapisany wzorzec po potwierdzeniu.

Rezultat: nowe dokumenty korzystają z wybranych zasad.

Szczegółowość ustawiasz niezależnie suwakiem. Błąd dokumentu może zablokować analizę identycznego pliku; nie obchodź tego zmianą nazwy.

1. W „Dodatkowe opcje” wybierz „Edytor wideo”. Poczekaj, aż zniknie loader wykresu falowego.
2. Po lewej są zakres główny, cięcia i wyciszenia. Po prawej odtwarzacz oraz oś z oznaczonymi zakresami.
3. Użyj „Dopasuj całość”, aby zobaczyć pełną długość; suwakiem „Zoom” powiększ dokładny fragment.

Rezultat: przygotowane stanowisko do cięcia nagrania.

Edycja nagrania i edycja tekstu to różne operacje. Wynik renderowania nagrania stanie się nowym protokołem.

1. Ustaw początek i koniec zachowywanego materiału w polach HH:MM:SS.
2. Możesz przeciągnąć granice zakresu na osi. Kursor lewo–prawo wskazuje uchwyt do zmiany granicy.
3. Sprawdź odtwarzanie na granicach. Zakres zostanie odczytany przy rozpoczęciu edycji; nie ma osobnego „Zastosuj zakres”.

Rezultat: wybrany zewnętrzny odcinek nagrania.

Dokładność operacji wynosi 1 sekundę. Fragmenty poza zakresem głównym nie trafią do nowego pliku.

1. Wybierz „Zaznacz cięcie” i przeciągnij fragment osi albo kliknij „Dodaj” w „Cięcia wewnętrzne”.
2. Każdy zakres ma numer. Dopasuj jego początek i koniec uchwytami na osi lub polami czasu. „Usuń” kasuje dany zakres z planu.
3. Przewijaj listę po lewej, jeśli zakresów jest wiele. Przed startem sprawdź wszystkie numery i granice.

Rezultat: wskazane fragmenty zostaną usunięte z nagrania.

Podczas ustawiania zakresy nie łączą się automatycznie. Nakładające się zakresy zostaną uwzględnione wspólnie dopiero w przetwarzaniu.

1. Wybierz „Zaznacz wyciszenie” lub „Dodaj” w sekcji „Wyciszenia”.
2. Dopasuj numerowane zakresy na osi albo w polach początku i końca. Możesz dodać wiele odcinków i usunąć wybrane.
3. Sprawdź, czy chcesz wyłącznie usunąć dźwięk, czy także obraz. Do usunięcia czasu używa się cięcia, nie wyciszenia.

Rezultat: obraz pozostaje, a dźwięk w wybranych odcinkach jest wyciszony.

Wyciszenia są odnoszone do osi źródła i wykonywane przed wycinaniem. Samo wyciszenie nie anonimizuje informacji widocznych w obrazie.

1. Kliknij „Rozpocznij edycję pliku” i przeczytaj podsumowanie zakresów oraz przewidywany czas wyniku.
2. Wybierz „Tak, rozpocznij”. W trakcie renderowania edytor blokuje operacje, aby nie zmieniać zadania w biegu.
3. Poczekaj na zakończenie i odszukaj nowy protokół w panelu. Obejrzyj wynik i wygeneruj dla niego nowy materiał, jeśli go potrzebujesz.

Rezultat: osobny materiał po cięciach i wyciszeniach.

Nie zakładaj, że napisy źródła automatycznie pasują czasowo do nagrania po wycięciach. Sprawdź nowy wynik.

1. W „Dodatkowe opcje” wybierz „Integracja wideo z napisami”.
2. Dopasuj dostępny wygląd napisów i sprawdź podgląd konfiguracji. Zatwierdź rozpoczęcie renderowania.
3. Na kafelku obserwuj procent postępu. Po zakończeniu użyj „Pobierz wideo z napisami” i sprawdź pobrany plik.

Rezultat: film z naniesionymi napisami.

Przy ponownym renderowaniu poprzednie pobieranie jest blokowane; w jego miejscu widać postęp aktualnego zadania.

1. W „Dodatkowe opcje” wybierz „Audiodeskrypcja”. Otwórz „Ustawienia” i sprawdź minimalną ciszę, próg dB oraz głos.
2. W menu generowania zacznij od „1. Bloki ciszy”. Odsłuchaj przerwy i wpisz opis istotnych zdarzeń widocznych na obrazie.
3. Popraw czasy bloków i zapisz teksty. „Wczytaj bloki AD” pozwala wrócić do zapisanych danych.

Rezultat: scenariusz opisów dopasowany do nagrania.

Audiodeskrypcja opisuje obraz, nie powtarza dialogu. Automatyczne propozycje i przerwy wymagają weryfikacji.

1. Po sprawdzeniu tekstów wygeneruj głosy do bloków, pojedynczo lub opcją „2. Głosy do wszystkich bloków”.
2. Następnie użyj „3. Ścieżkę głosową”, aby przygotować całość, i „4. Plik z audiodeskrypcją”, aby złożyć wynik.
3. Odsłuchaj rezultat, sprawdź wybór ścieżki i pobierz gotowy plik, gdy przycisk będzie dostępny.

Rezultat: nagranie z przygotowaną audiodeskrypcją.

Funkcja wymaga dostępnej integracji głosowej. Sprawdź komunikaty i koszty. Nie uruchamiaj kolejnego etapu, gdy poprzedni jeszcze trwa.

1. W górnej belce otwórz „Menu” → „Ustawienia”.
2. Sprawdź dane profilu, kontakt i dostępne pola konta. Zapisz zmiany odpowiednim przyciskiem w formularzu.
3. Jeśli potrzebujesz faktury, uzupełnij dane rozliczeniowe w przeznaczonej do tego części. Sprawdź historię zmian.

Rezultat: aktualne dane przypisane do konta.

Nie wpisuj danych innych osób. Zmiana danych profilu nie oznacza automatycznej zmiany wystawionych wcześniej dokumentów.

1. Wybierz „Menu” → „Historia protokołów”. Odszukaj nagranie po ID, dacie lub nazwie pliku.
2. Rozwiń „Szczegóły”. Sprawdź wszystkie nazwy, zmiany tytułu, kliknięcia Generuj oraz importy VTT.
3. Przy rozliczeniu porównaj dokładne daty i ID. Informacja o skasowaniu pomaga odróżnić aktywne i usunięte materiały.

Rezultat: możliwość powiązania operacji i nazw z tym samym nagraniem.

Historia protokołów nie jest historią samych wyników generatora; ta druga znajduje się na stronie generowania.

1. Otwórz „Menu” → „Historia AI”.
2. Sprawdź rodzaj operacji, stan, czas oraz materiał, którego dotyczy wpis. Użyj dostępnego odświeżenia lub szczegółów.
3. Gdy zgłaszasz problem, zanotuj ID protokołu i czas konkretnego zadania, nie tylko bieżącą nazwę.

Rezultat: weryfikacja wykonanych operacji AI.

Wpis „w toku” i błąd to inne sytuacje. Nie powtarzaj płatnej operacji wyłącznie dlatego, że wynik nie pojawił się natychmiast.

1. Wybierz „Menu” → „Rozliczenia”. Porównaj saldo i podsumowanie z nagłówkiem panelu.
2. W „Historia transakcji minut” sprawdź datę, operację, nazwę protokołu oraz zmianę salda.
3. Przy niejasności porównaj ID i historię nazw. Do zgłoszenia dołącz konkretny wpis i godzinę.

Rezultat: wiesz, z czego wynika zużycie środków.

Analiza stylu kosztuje 2 punkty z tego samego salda. Kwoty i zasady innych operacji sprawdzaj w komunikacie przed potwierdzeniem.

1. Otwórz „Menu” → „Tikety” i wybierz utworzenie zgłoszenia.
2. Wpisz temat, opisz cel, wykonane kroki, efekt i oczekiwany rezultat. Podaj ID, czas zdarzenia i komunikat; dodaj bezpieczny załącznik.
3. Wyślij zgłoszenie. Później otwórz jego szczegóły, aby przeczytać odpowiedź i dopisać wiadomość.

Rezultat: udokumentowana rozmowa z obsługą.

Nie wysyłaj hasła, klucza API, linku resetującego ani niepotrzebnych danych z nagrania.

1. „Kosz” na kafelku przenosi materiał do archiwum po potwierdzeniu.
2. W „Menu” → „Kosz” znajdź odpowiedni wpis i wybierz „Przywróć”, jeżeli ma wrócić do pracy.
3. „Usuń ostatecznie” traktuj jako operację nieodwracalną. Przed potwierdzeniem zabezpiecz potrzebne pliki.

Rezultat: uporządkowana lista aktywnych materiałów.

Nie traktuj kosza jako gwarantowanego długoterminowego backupu. Dostępność plików po usunięciu może być ograniczona.

1. Zaloguj się kontem administratora. Otwórz widok użytkowników w panelu administracyjnym.
2. Odszukaj osobę po e-mailu i użyj edycji konta do zmiany dostępnych danych, stanu lub limitów. Sprawdź rolę przed zapisem.
3. Przydzielanie minut wykonuj dla właściwego użytkownika i zweryfikuj wynik w historii. Użytkownik ma widzieć tylko swoje materiały.

Rezultat: świadomie zarządzane uprawnienia i zasoby.

Opcje administracyjne nie są dostępne na zwykłym koncie. Nie dodawaj sobie roli przez edycję danych w przeglądarce.

1. Otwórz „Aktywacje kont”. Wpisz dokładny, uprawniony adres i kliknij „Dodaj adres”.
2. Dodanie nie wysyła wiadomości. Przy właściwym wpisie kliknij „Wyślij zaproszenie” i zatwierdź odbiorcę.
3. Sprawdź stan wysyłki i aktywacji. „Wycofaj” odbiera niewykorzystane uprawnienie, a „Dopuść ponownie” je przywraca.

Rezultat: zaproszony odbiorca może zweryfikować e-mail i ustawić hasło.

Nowe konto otrzymuje 600 minut i 10 GB. „Przyjęta przez SMTP” nie gwarantuje dostarczenia do skrzynki. Wycofanie zaproszenia nie usuwa istniejącego konta.

1. W panelu administratora wybierz widok tiketów, aby odczytać zgłoszenia i odpowiedzieć właściwej osobie.
2. Statystyki pokazują zbiorcze wykorzystanie systemu; historię operacji sprawdzaj w odpowiednich widokach.
3. Przed działaniem na koncie lub materiale zweryfikuj właściciela, ID i dokładną datę.

Rezultat: obsługa zgłoszeń i kontrola wykorzystania.

Publiczna instrukcja pokazuje wyłącznie fikcyjne konta demonstracyjne. Dostęp do rzeczywistych danych musi wynikać z uprawnień i celu obsługi.

1. W ustawieniach administratora sprawdź dostępne sekcje poczty, analizy AI i protokołów AI.
2. Przed zmianą zanotuj poprzednią konfigurację w bezpiecznym miejscu. Zapisuj tylko zamierzoną sekcję i wykonaj kontrolowany test.
3. Sekrety i ustawienia serwerowe powierz osobie odpowiedzialnej za wdrożenie. Brak pola w panelu nie oznacza braku konfiguracji na serwerze.

Rezultat: kontrolowana zmiana ustawień, nie przypadkowy reset integracji.

Nie umieszczaj kluczy ani haseł na screenach, w tiketach lub publicznej instrukcji. Zmiana modelu lub integracji może wpłynąć na koszt i dostępność funkcji.

1. Przycisk jest szary? Sprawdź, czy nagranie jest gotowe, istnieje materiał wstępny, pole źródła nie jest puste i nie trwa inne zadanie.
2. Nie ma wyniku? Sprawdź status, historię, saldo i komunikat. Zapisz ID oraz godzinę. Odśwież widok bez ponawiania płatnego zadania.
3. Nie działa analiza stylu? Przeczytaj powód. Po błędzie dokumentu popraw plik; sama zmiana nazwy nie odblokuje identycznej zawartości.

Rezultat: diagnoza bez powielania operacji.

Błąd limitu integracji lub usługi zewnętrznej zgłoś obsłudze. Nie próbuj go naprawiać przez udostępnianie własnych kluczy w zgłoszeniu.

1. Sprawdź kompletność źródła, przypisanie mówców, nazwiska, kwoty, daty, wyniki głosowań oraz treść uchwał i ustaleń.
2. Porównaj ważne fragmenty z nagraniem. Upewnij się, że styl i szczegółowość nie usunęły istotnych zastrzeżeń lub argumentów.
3. Otwórz pobrany DOC/ODT, sprawdź układ i zapisz zatwierdzoną wersję w swoim obiegu dokumentów.

Rezultat: dokument po rzeczywistej kontroli redakcyjnej.

AI wspiera opracowanie, ale nie zastępuje odpowiedzialności za dokument. Nie dopisuj brakujących faktów ani tożsamości.